Chciałam coś oryginalnego na Wielkanocne śniadanie. Ale takiego, żeby było jednak na swój sposób tradycyjne. Pomysł podsunęła Dott, za co bardzo dziękuję :) Jajka lekko pikantne, aromatyczne, a także ciekawie wyglądające, pasują nie tylko na Wielkanocny stół, ale również na małe przyjęcia, czy jako dodatek do śniadań czy kolacji.
Tę przystawkę poznałam rok temu, dla mnie to była nowość, ale wśród pewnych kręgów jest to dość popularna potrawa. Ja się zachwyciłam, i postanowiłam zrobić na śniadanie Wielkanocne. Tak, wiem, jest lipiec, ale nie miałam czasu siąść i nadrobić zaległości. I na zdjęcia czekałam, bo robione na analogu :)
Znowu miałam przerwę w kucharzeniu. W sumie gotować gotowałam, ale nic wymyślnego, a jak się już zdarzyło, to wynik uwieczniłam na filmie, który dopiero dziś idę zanieść do wywołania i skanowania, więc przepisy pojawią się z poślizgiem. Mam też dwa przepisy z fotami z okolic Wielkanocy, ale muszę siąść na spok0jnie i je wrzucić. Może jakoś na dniach.
W te wakacje będzie prawdopodobnie królowała u mnie kuchnia włoska. To za sprawą spędzenia tam 12 dni w tym miesiącu. Wróciłam opalona i pełna chęci do kombinowania z makaronem, ryżem i ciastem drożdżowym. Oczywiście zazwyczaj będą to moje własne kreację, aczkolwiek pewnie pojawi się kilka „tradycyjnych” przepisów. Zresztą nie tylko z kuchni włoskiej, mam zamiar znowu poszperać w książce Julii Child jak i w Kuchni Polskiej. Jakiś czas temu zrobiłam faszerowanego (uprzednio zluzowanego) kuraka, wyszedł pysznie, ale że to był mój pierwszy raz z wyciąganiem korpusu niekoniecznie estetyczny (aczkolwiek poza jednym cm rozcięciem skóry przy kuprze – zarówno część jadalna jak i układ kostny były w jednym kawałku, tzn dwóch, mięso ze skórą w jednym, a klatka piersiowa z szyją w drugim, nie wiedziałam że wyłamywanie kości podudzia jest takie przyjemne :D).
Wracając do ryżu, wczoraj potrzebowała zrobić sobie obiad na szybko, a że makarony się mi przejadły padło na ryż. Plus to co znalazłam w kuchni, czyli resztki z lodówki ;)
Na niedzielę robiłam rogaliki z nutellą, więc zostały mi drożdże. No nie będę 2/3 kostki wyrzucać ;) Tak więc wczoraj na obiad była pizza, a dziś na śniadanie słodkie bułeczki. Zrobione z tego co było pod ręką – kandyzowane skórki (nadmiar pozostały po wielkanocy), cynamon i lukier na bazie amaretto (bo stoi w barku i czeka na desery). Pół dnia przeglądałam blogi kulinarne szukając jakiegoś ciekawego przepisu. I w końcu sugerując się kilkoma skleciłam swój własny ;)
Idealne do porannej kawy, na wycieczkę do plecaka, jak i do wieczornego kakao. Można jeść same „na sucho” lub przekroić i posmarować jakąś kwaśną konfiturą.
Kolejny klasyczny tort. Jednak to ciasto nie przypomina typowego tortu polskiego. I chyba dlatego bardziej mi smakował.
Składa się on z mocnoczekoladowego biszkoptu, konfitury morelowej oraz polewy czekoladowej. Niebo w gębie.
Historia tortu [za wkipedią]
W 1832 roku pod nieobecność szefa kuchni, młodszy kucharz na dworze księcia Metternicha – Franz Sacher otrzymał delikatne i odpowiedzialne zadanie stworzenia nowego deseru dla księcia i jego wymagających gości. Opracował on wówczas przepis na tort czekoladowy przekładany marmoladą morelową i oblewany polewą czekoladową, który po dziś dzień określany jest przez wielu mianem „króla deserów”.
Tort powinno się podawać z niesłodzoną bitą śmietaną oraz kawą.
Uwielbiam torty. Takie wyszukane. Sławne, niekoniecznie pracochłonne, ale eleganckie i ze swoją „historią”. Torty piekę (jak i inne ciasta) w małych tudzież średnich wersjach, bo dobry tort zaspokoi nas jednym kawałkiem. A po co ma kusić ;)
Z okazji urodzin zrobiłam tort stworzony na cześć rosyjskiej primabaleriny Anny Pawłowej, która w drugiej połowie lat 20-tych miała tournée w Australii i Nowej Zelandii. I tu pojawia się konflikt, pomiędzy obydwoma państwami, które twierdzą, że to u nich wymyślono deser. Tak czy siak, tort swym wyglądem nawiązuje do wyglądu tiulowej spódniczki, wyszywanej zielonymi różyczkami, którą miała na sobie Pawłowa podczas występów w Jeziorze Łabędzim. Ciasto składa się z bezowego spodu i bitej śmietany udekorowane owocami kiwi. Oczywiście powstały wersje z innymi owocami (truskawki, brzoskwinie, maliny), jednak według mnie lekko kwaskowy smak kiwi idealnie pasuje do słodkiej śmietany i bezy. Widziałam również czekoladową Pavlove, ale jednak pozostanę przy klasyku.
Tort pyszny, a do tego łatwy w przyrządzeniu i mało pracochłonny. Ponadto zdeklarowany mięsożerca, w sensie mój tata, stwierdził, że tort jest pyszny i wziął dokładkę!
I tu powinnam podać przepis. Ale nie podam. Ponieważ, jestem w trakcie poszukiwania idealnego przepisu na bezę. Tort mi wyszedł w smaku pyszny, ale mojego zmysłu estetyki nie usatysfakcjonował. Od razu napisze, że dodawanie do bezy pudru (robibiłam wg przepisu z ugotuj.to) jest głupim pomysłem. Beza siada, jest lejąca się przed pieczeniem. Upiekła się ładnie – chrupiąca z zewnątrz i lekko wilgotna w środku, jednak to nie to co bym chciała.
Mam zamiar eksperymentować z każdym wolnym białkiem, i wtedy wrzucę przepis. Mam zamiar eksperymentować z innymi tortami, ale też wg orginalnych receptur :) Torty to chyba jedyna „działka” w których czegoś nie mieszam :D
Twórczość własna. Z większości tradycyjnych dla kuchni indyjskiej składników. Bo mleko kokosowe było otwarte i trzeba było ogarnąć. Lekka słodycz kokosu złamana lekko pikantnym curry i korzennym smakiem garam masali.
Nie jestem zwolenniczką dużych ciast, przepis jest więc na małą formę, 16cm. W przypadku dużej tortownicy (np. ok 27cm) wystarczy podwoić porcję.
Szybki i niezbyt pracochłonny obiad. Wykwintny w smaku. Najwięcej czasu zajęło mi rozmrożenie cyca z kuraka ;)
