Ostatni weekend spędziłam na północy naszego kraju, konkretnie: w Trójmieście i w Kartuzach u N. Razem z N. upiekłyśmy ciasto, które wszystkim smakowało :) Ostatnio mam fazę na drożdżowe i upycham je gdzie się da ;)
Kolejny klasyczny tort. Jednak to ciasto nie przypomina typowego tortu polskiego. I chyba dlatego bardziej mi smakował.
Składa się on z mocnoczekoladowego biszkoptu, konfitury morelowej oraz polewy czekoladowej. Niebo w gębie.
Historia tortu [za wkipedią]
W 1832 roku pod nieobecność szefa kuchni, młodszy kucharz na dworze księcia Metternicha – Franz Sacher otrzymał delikatne i odpowiedzialne zadanie stworzenia nowego deseru dla księcia i jego wymagających gości. Opracował on wówczas przepis na tort czekoladowy przekładany marmoladą morelową i oblewany polewą czekoladową, który po dziś dzień określany jest przez wielu mianem „króla deserów”.
Tort powinno się podawać z niesłodzoną bitą śmietaną oraz kawą.
Nie jestem zwolenniczką dużych ciast, przepis jest więc na małą formę, 16cm. W przypadku dużej tortownicy (np. ok 27cm) wystarczy podwoić porcję.
Pierwsze ciasto, które nauczyłam się piec. Dawno nie robiłam, a że ostatnio mam ochotę na wszystko co czekoladowe, to postanowiłam sobie je przypomnieć.
Uwielbiam angielskie cheesecake’i. Te na zimno. Na spodzie pokruszone herbatniki, potem puszysta masa serowa, a na wierzchu maliny lub czarna porzeczka. Często kupowałam sobie w postaci małych deserków (bo jak kupiliśmy sobie z moim S. takie duże, kilogramowe porcje, to i tak znikały za jednym razem). Pamiętam nawet raz jak byłam chora, leżałam bez sił w łóżku, nawet obiadu nie chciałam (a jak ja nie jem, to już na prawdę chora jestem), mój mężczyzna stwierdził, że muszę coś zjeść, i poszedł do sklepu i przyniósł cheesecake’a z czarną porzeczką. Podziałało lepiej niż przysłowiowy ciepły rosołek na przeziębienie.
Do Anglii niestety prędko się nie wybieram (bo mi mężczyzna wrócił do Polski), więc jak tylko porzeczka zaczęła się pojawiać na krzakach, postanowiłam sama dogodzić naszym podniebieniom. Co prawda u mnie na krzakach jeszcze nie cała dojrzała, ale po okrążeniu dwóch krzaków i grzebaniu pod gałązkami udało mi się uzbierać wystarczającą ilość owoców. W przepisie podaję troche więcej owoców niż ja dałam, bo jednak wydaje mi się, że mogło być ich trochę więcej.
Co do samego przepisu, to przeglądałam różnorakie przez ostatnie 2 tygodnie. I albo miały potworną (jak dla mnie) ilość kremówki, albo niby na zimno, a ser trzeba gotować (ja sobie nie ufam aż tak bardzo, zeby gotować kremówkę i ser, bo nawet w prostych sosach, gdzie mam świeżą kremówkę, zdarza mi się, że się zetnie). Ostatecznie zdecydowałam się, że skorzystam z przepisu Asi z Kwestii Smaku na sernik jogurtowy na zimno z jagodami. Jednak zmodyfikowałam trochę przepis, po pierwsze zamiast tortownicy o średnicy 21cm posiadam o średnicy 24cm, więc automatycznie wszystkiego jest „troszkę więcej”. Dodałam dwa razy więcej sera, kosztem jogurtu, nie miałam wanilii ani miodu, więc wykorzystałam cukier waniliowy oraz oczywiście zamiast jagód u mnie jest czarna porzeczka.
Mój S. zjadł od razu dwa kawałki, a jego mama stwierdziła, że pyszne. Ciasto smakuje nawet mojemu tacie, który ze wszystkich ciast najbardziej lubi golonkę, a ze wszystkich galaretek, to tą z nóżek.
Mój pierwszy mazurek. A w sumie zrobiłam od razu 3, jeden z normalnej porcji, i dwa mniejsze, „połówki”.
Tradycyjne włoskie ciasto, stawiające na nogi, dzięki zawartości mocnej kawy połączonej z alkoholem, ale jednocześnie przez niektórych jest uważane za afrodyzjak – tirami sù po włosku oznacza poderwij mnie.
Składniki:
Wszystkie składniki zagnieść na jednolitą masę, rozwałkować na ok. 0,5cm placek, wyłożyć nim blachę. Skrawki odłożyć. Jabłka zetrzeć, ułożyć na cieście. Jabłek zawsze daje na oko, tak żeby warstwa miała ok. 1cm grubości. Ułożyć na to paseczki z ciasta (cienkie na 2-3mm), posypać cukrem i cynamonem. Do piekarnika i piec przez ok 40min w temp. 180 stopni (aż się zarumieni ładnie).
